Ongeveer vijftien jaar geleden volgde Marie een opleiding tot cameravrouw. Omdat er weinig werk in die sector was, besloot ze iets bij te doen. De opleiding tot edelsmid – waarbij 3D-werk en diverse technieken centraal staan – sprak haar meteen aan. Door een carrièreswitch en een overstap naar de opera kwam er opnieuw ruimte in haar agenda. Die tijd benutte ze om het edelsmeden weer op te nemen en er op professionele wijze mee aan de slag te gaan. Om in alle rust te kunnen werken, richtte ze haar eigen atelier in.

Zoals ze het zelf omschrijft: “Ik heb echt mijn eigen plek nodig. Wanneer ik met rust gelaten word, ben ik productief en kan ik creëren.”

Marie staat op een kruispunt dat herkenbaar is voor veel makers: de spanning tussen enerzijds werken in opdracht – verkopen, deadlines, klantenverwachtingen – en anderzijds een vaste job en het gezinsleven. Toch voelt ze, mede door de positieve reacties van klanten, dat ze hierin groeit. Zodanig zelfs dat ze haar passie voor het ambacht ook wil doorgeven via workshops. Maar ook daar rijst de vraag: kiest ze voor een professionele, productgerichte aanpak of eerder een speelsere formule gericht op kinderen? Het is een moeilijke keuze. Het feit dat ze nu ook met anderstaligen werkt, toont in elk geval dat ze openstaat voor nieuwe ervaringen – en vooral haar plezier in het maken wil delen.

Nood aan netwerk

Marie werkt alleen in haar atelier. In combinatie met haar werk in de opera vormt dit een duurzame combinatie. De sociale interactie met collega’s tijdens repetities en koffiepauzes contrasteert mooi met de rust en focus die ze ervaart wanneer ze juwelen maakt. Die afwisseling heeft ze nodig en wil ze graag behouden, omdat die zorgt voor een gezonde balans. Wat begon met het omzetten van kindertekeningen in juwelen, groeide uit tot een origineel concept.

Ondertussen werken ook volwassenen met haar samen om een persoonlijk beeld te laten vertalen naar een sieraad. Een mooie start voor iemand die liever geen seriewerk maakt, maar unieke stukken creëert. De weinige vrije tijd die Marie heeft – logisch in een jong gezin – brengt ze het liefst door in haar atelier. Daar experimenteert ze met ideeën die ze onderweg oppikt en probeert ze die om te zetten in vorm. Stilzitten is niets voor haar.

Wanneer het gesprek komt op het belang van een creatieve gemeenschap, zoals je die ziet bij breiclubs of keramiekateliers, geeft Marie toe dat ze zo’n netwerk mist in de wereld van het edelsmeden. Tijdens opleidingen ontmoet je andere makers, maar dat gebeurt doorgaans in een strak omlijnde context. Een professionele workshop waar je op een informele manier ervaringen, vragen, tips en technieken kunt uitwisselen, kent ze niet – en dat vindt ze jammer.

Marie beseft dat ze zich verder zal moeten ontwikkelen als ondernemer. Kwaliteit heeft nu eenmaal zijn prijs. Ze weet dat ze meer moet inzetten op promotie en communicatie, maar als maker haalt ze nu eenmaal meer voldoening uit een goed stuk gereedschap dan uit het bouwen van een website. Toch is ze vastberaden om ervoor te gaan – ondanks de druk van deadlines en de stress die daar soms bij komt kijken.

Zoals ze zelf zegt: “Als je kwaliteit levert, weet je dat daar een prijs tegenover staat. Maar het is ook een proces. En nu weet ik dat wat ik maak, goed genoeg is.”

Meer zien? Neem hier een kijkje