Dag Trui. Wat was er eerst: je passie voor fair skincare of voor skincare op zich?

Trui: "Dat is eigenlijk tegelijkertijd gegroeid. Door mijn reizen naar West-Afrika kwam ik in contact met de kracht van de vrouwen daar, maar ook met een heel andere manier van zelfzorg. Alles is veel directer verbonden met de natuur: je weet daar exact van welke boom of vrucht een product afkomstig is. Dat contrasteerde sterk met hoe wij hier met skincare omgaan, met ingrediënten die je vaak niet begrijpt. Die combinatie vond ik een uniek verhaal dat verteld moest worden. Het verhaal van de vrouwen, van transparantie en van bewust weten wat je op je huid smeert."

Wat vind je het fijnst aan je job? Is er iets dat er echt uitspringt?

"Het contact met de vrouwen ter plaatse blijft voor mij het belangrijkste. Je voelt dat je echt een verschil maakt: ze krijgen een plek in hun gemeenschap, een stem, trots en een extra inkomen. Dat we zo rechtstreeks samenwerken, is heel waardevol. Tegelijk brengt dit werk mij hier in contact met mensen die dezelfde passie delen of die ze net beginnen te ontdekken. Zo groeit niet alleen een merk, maar ook een community."

"Daarnaast is het maakproces zelf heel belangrijk voor mij. Ik wil de grondstoffen voelen en zien wat eruit ontstaat. Mensen vragen soms waarom ik dat niet uitbesteed, maar ik doe dat graag zelf. Andere taken geef ik liever uit handen, maar het maken wil ik behouden. Het product moet door mijn handen gaan, dat is voor mij essentieel."

Zijn er ook dingen die je minder fijn vindt?

"Ja, vooral de boekhouding, administratie en alle regelgeving. Ook verzendingen en de opvolging van details vragen veel tijd en energie: vragen over leveringen, verpakkingen of kleine verschillen in producten. Het is nodig, maar het weegt. Tegelijk weet ik dat je dit goed moet doen om ernstig genomen te worden."

"Workshops zijn soms ook zwaar om alleen te dragen. Ik zou dat liever samen doen met iemand die het praktische maakgedeelte begeleidt, terwijl ik mij focus op de uitleg en het verhaal. Ik merk dat ik daar echt ondersteuning in mis."

Je taken zijn heel gevarieerd: maken, workshops, verzendingen, markten. Ervaar je veel werkdruk?

"De werkdruk is vooral hoog in periodes met veel markten, zoals in mei en juni. Ik doe dat graag, maar het vraagt veel voorbereiding. Goede markten betekenen dat je snel zonder voorraad zit, waardoor je tussendoor moet bijmaken, verpakken en labelen. Daar komen praktische zaken bij, zoals potjes of flesjes die op zijn. Als er dan ook nog workshops tussenzitten, wordt het intens. Ik voel dat ik eigenlijk meer zou kunnen verkopen als ik meer tijd en voorraad had, en dat is soms frustrerend."

"Daarom wil ik mijn atelier naar huis verplaatsen, in de garage. Dat vraagt wat aanpassingen, maar het zou mij toelaten om flexibeler te werken, in korte maakmomenten en op mijn eigen ritme. Gewoon thuis, in werkkledij. Ik zie het ook als een plek waar mensen vrij kunnen binnenlopen om producten te kopen. Het hoeft niet chic te zijn, wel een fijne, functionele werkplek. Het is echt handarbeid en soms fysiek pittig, maar dat maakproces blijft voor mij de basis."

Heb je collega’s?

"Dat is niet zo eenvoudig te beantwoorden. De vrouwen met wie ik samenwerk zijn natuurlijk essentieel, maar het contact is niet dagelijks. Meestal is er maandelijks overleg, soms vaker, om updates te geven en bestellingen af te stemmen. Toch mis ik een partner op gelijke hoogte, iemand die mee nadenkt op lange termijn."

"In Ghana, waar de baobabolie vandaan komt, is dat anders. Daar werk ik samen met een vrouw die zelf een bedrijf runt en met een commerciële blik meedenkt. In Burkina Faso zijn de vrouwen vooral de basis van het verhaal. Dat is heel mooi, maar het maakt het voor mij ook complexer."

"Op markten heb ik al samen gestaan met een goede vriendin die het verhaal goed kent en graag vertelt. Dat gaf mij de ruimte om met vaste klanten in gesprek te gaan, mensen die echt die verbinding zoeken. Ook daar zie ik opnieuw hoe belangrijk community en netwerk zijn."

Je past je werkwijze duidelijk aan. Wat houdt dat in?

"Ik ben mijn manier van werken aan het herdenken. Ik wil mijn taken duidelijker afbakenen, sommige zaken delegeren en bewuster kiezen wat ik wel en niet meer doe. Zo verkoop ik geen grote hoeveelheden karité meer aan commerciële makers die geen aandacht hebben voor het verhaal en de gemeenschap erachter. Dan verdwijnt mijn bedoeling. Mijn karité is schaars en kostbaar, en moet ook zo behandeld worden. Hobbyisten blijven welkom, maar grootschalige verkoop past niet binnen mijn visie."

Zou je deze job ooit volledig willen doen, zonder andere job daarnaast?

"Daar heb ik al vaak over nagedacht. Financieel zou ik dan nog een stuk meer moeten verdienen. Ik denk dat het mogelijk is als ik mij er volledig op kan focussen, maar mijn andere job biedt structuur en zekerheid. Een vast loon elke maand is een grote luxe, zeker met twee studerende kinderen. Misschien komt er later een moment om die stap te zetten, maar voorlopig voelt de combinatie juist aan."

Ben je begonnen als hobbyist?

"Nee, het is gestart als een vzw. Dat was vrij vrijblijvend en vooral vanuit een faire intentie: iets betekenen voor de vrouwen, met ondersteuning via subsidies. Het was nooit mijn bedoeling om er meteen iets commercieels van te maken. Dat is gaandeweg gegroeid. Mijn kennis heb ik onderweg opgebouwd, door te lezen, te proberen en met veel mensen te praten. Alles is vertrokken vanuit buikgevoel en vanuit wat ik zag bij de vrouwen daar."

Wat deed je vroeger graag in je vrije tijd?

"Afrikaanse dans, dat deed ik heel graag. En reizen naar Afrika, dat was altijd een grote passie. Dat deed ik vroeger meer, het was toen ook veiliger."

Dankjewel Trui, voor dit interview!