“Ik heb jaren in het jeugdwerk gewerkt, maar mijn hoofd geraakte er te vol van. In de kunstacademie kwam ik toevallig bij glas-in-lood terecht. Het voelde heel juist aan, en de technieken leerde ik vlot, het liet me toe om verhalen te vertellen en mijn maatschappijkritische blik te uiten. Deze uitlaatklep werd een logische, volgende stap.”

De verhalen die Sanderjan met zijn werk tot leven brengt, hebben altijd een diepere betekenis. Zo maakte hij al een drieluik over een overleden familielid. Zijn persoonlijk werk gaat onder meer over seksuele diversiteit, een belangrijk deel van zijn eigen identiteit, maar ook over ‘zijn’ in de wereld. Glas-in-lood is een ambacht dat ons meteen aan christelijke taferelen in gotische kerken doet denken. Toch hoeft dat niet noodzakelijk zo te zijn. Sanderjan Cornelis maakte zich de stiel eigen op verfrissende wijze in 2020 toen hij zocht naar een creatief en praktisch medium om zijn hoofd leeg te maken.

“Ik heb jaren in het jeugdwerk gewerkt, maar mijn hoofd geraakte er te vol van. In de kunstacademie kwam ik toevallig bij glas-in-lood terecht. Het voelde heel juist aan, en de technieken leerde ik vlot, het liet me toe om verhalen te vertellen en mijn maatschappijkritische blik te uiten. Deze uitlaatklep werd een logische, volgende stap.”

De verhalen die Sanderjan met zijn werk tot leven brengt, hebben altijd een diepere betekenis. Zo maakte hij al een drieluik over een overleden familielid. Zijn persoonlijk werk gaat onder meer over seksuele diversiteit, een belangrijk deel van zijn eigen identiteit, maar ook over ‘zijn’ in de wereld.

“Het medium laat me toe om te spelen met licht en kleur, met strakke en vloeiende lijnen om contrast te creëren. Het is van nature een tweedimensionale, ‘platte’ ambacht, maar mijn ambitie is om meer te experimenteren richting driedimensionele vormen en andere ambachten. Zeker wanneer ze grote contrasten vormen, is het interessant om ambachten te combineren, zodat het een uitdaging vormt om een geheel te kunnen vormen. De ultieme droom is echter een eigen queerkerk te creëren, die vanop afstand op een traditionele lijkt, met als kers op de taart een queerhuwelijk. Liefde zou nooit aan voorwaarden gebonden mogen zijn.”

Sinds 2025 werkt Sanderjan als fulltime zelfstandige. Dat komt met een druk takenpakket. Hij werkt in opdracht, geeft workshops en creëert ook nog voor zichzelf. De eerste twee geven meer financiële zekerheid en krijgen daarom even voorrang, maar op termijn hoopt hij meer tijd te vinden voor eigen werk.

“Mijn workshops surfen mee op de groeiende behoeften van mensen om met hun handen te werken, en zich volledig te focussen op het creëren. Het is ook een moment van verbinding, gezien veel deelnemers de workshops met vrienden en familie volgen. Deelnemers geven na afloop vaak aan dat ze gedurende enkele uren hun hoofd volledig hebben kunnen leegmaken door zich te concentreren op hun handen.”

De workshops, omdat die vooral in het weekend en ‘s avonds doorgaan, zorgen ervoor dat Sanderjan op andere momenten zijn vrije tijd inbouwt. Dat geeft hem ruimte om na te denken over nieuwe hobby’s, een teamsport of meer reizen.

“Ik zie mezelf dit doen zolang het plezier blijft. Anders is het misschien tijd voor iets nieuws. Dat zie ik voorlopig niet gebeuren, maar je weet nooit! Het trotse gevoel dat jij hebt gemaakt, maakt me enorm gelukkig. Reacties van anderen, in positieve of negatieve zin, vind ik minder belangrijk, zolang het maar iets losmaakt. Ook de vrijheid en verantwoordelijkheid zijn delen van de job die ik apprecieer. Ik bepaal zelf wat wel of niet kan. Dat betekent evenwel dat ik ook zelf mijn grenzen moet bewaken.” Wij hopen alvast dat Sanderjan nog even doorgaat!

Neem hier een kijkje op de website van Sanderjan