Op haar zeventiende begon Maud aan de opleiding tot letterbeeldhouwer. Tijdens deze driejarige opleiding werkte ze in een atelier waar uitsluitend met steen werd gewerkt, maar ze voelde zich geïntrigeerd door andere materialen. Zodra haar opleiding achter de rug was, ging ze dan ook experimenteren met hout, metaal, beton, dierenhuiden, papier en compositiematerialen. Alles wat ze zich kon inbeelden, heeft ze geprobeerd.

“Als letterbeeldhouwer werk ik altijd met de materialen die ik het meest interessant vond. Ik zie mezelf niet als beeldenvormgever, maar als tekstvormgever.”

Het maakproces vindt Maud fantastisch, voldoening en maken zijn twee kanten van dezelfde medaille. Ze kan zichzelf niet meer zonder die activiteit en dat gevoel denken.

“Ik kan me zelfs – of mezelf – niet inbeelden hoe het zou voelen om niets te maken, omdat ik dat nooit gedaan heb. Ik kreeg ooit de vraag wie ik zou zijn als ik niet maakte, maar daar werd ik gewoon ongelooflijk verdrietig van.”

Soms draait het resultaat van een creatie niet uit zoals ze in gedachten had, maar Maud ziet dit interessante leermomenten.

“Niet bekomen wat je voor ogen had, brengt je soms op een ander pad, wat misschien veel interessanter is dan ieder keer weer op hetzelfde pad blijven.”

In 2004 kon Maud op een bijzondere plek haar ambacht doorgeven. In Zuid-Afrika leidde ze een aantal jonge mensen uit sloppenwijken op tot letterkappers, iets waar ze altijd nog erg trots op is.

“Zij zijn ontzettend goede letterkappers geworden en verdienen daar hun brood mee. Daar ben ik echt trots op. Twee van mijn leerlingen zijn recent nog op CNN gekomen en een van hen heeft net een hele grote opdracht gekregen. Dat is echt de kers op de taart, weten dat het voor hen echt werkt.”