“Het ging niet goed. Ik liep huilend naar mijn mama en zei dat ik niet meer wilde kantklossen, waarop zij met mij naar de school ging om te vragen of ze nog een kans kreeg. En dat mocht! Wonderwel begon het dan te lukken.”

De bal ging dan wel traag aan het rollen, maar rolde nu tenminste. En zo ging ze elke dag, na school, naar de kantklosklas, zes dagen per week. Leerlingen mochten niet praten, maar nu ze het kon, vond Mietje dat niet erg meer. Zelfs thuis begon ze te kantklossen zodra ze in het geniep een patroon kon krijgen. Haar avontuur kwam even tot stilstand in de middelbare school, door tijdsgebrek. Dankzij een gemeentebestuurlijke schok werd het daarna gelukkig snel gereanimeerd.

“In 1965 vroeg Stad Brugge me of ik niet een maand naar München wilde om te spellewerken op een internationale tentoonstelling over verkeer. België had er een stand rond mobiliteit en toerisme in Vlaanderen. Uiteindelijk was ik daar twee maanden. Ik was toen negentien.”

Terug in Brugge trouwde Mietje snel, en haar gezinstaken lieten initieel niet toe om te spellewerken. Dat lukte pas na haar scheiding, toen ze een job nodig had en het vak kantklossen kon geven. Zelfs na die professionele carrière, kriebelden haar handen nog. Nu maakt ze voor haar familie en zichzelf.

“Het is financieel gezien een dure hobby en ook tijdrovend. Maar ik kon het nooit loslaten. Het was enorm rustgevend om te doen als je naar televisie kijkt.”

Jammer genoeg moest Mietje haar levenslange hobby opgeven door rugproblemen. Haar kriebelhanden zijn nu op zoek naar een nieuwe activiteit om de rust te laten terugkeren. Ongetwijfeld lukt dat haar wel! Wij wensen haar veel succes!