Zij trokken de conclusie dat een maker, ondanks de diversiteit aan drijfveren, vooral de attitude heeft om de wereld mooier te maken en er plezier uit haalt om problemen op te lossen. Sommige mensen vertrekken vanuit het idee dat ze graag repareren, anderen beginnen met creëren tot ze er iets moois in zien.

“Het kan zijn dat iets technisch geniaal in elkaar zit, maar als het niets doet met de mensen hoeft het voor mij niet.”

Kurt legt uit dat het zowel met ons als maker als met de mensen rondom iets kan doen. Wat je maakt kan impact hebben op beiden. Vooral de attitude is belangrijk, benadrukt hij, die is vaak anders bij een maker. Je wordt autonomer en stelt je assertiever op bij problemen. Die houding moeten we mensen opnieuw aanleren. Daar ervaart hij nog drempels. De technische poeha komt daarna, want veel skills kan je tegenwoordig leren via workshops of Youtube instructie video’s.

“Ik denk dat we drempelverlagend kunnen werken door in te zetten op de kick die maken geeft, om die zo groot mogelijk te maken. Dat kan je doen door mensen te laten dromen van het eindresultaat. Een bruggenbouwer moet ervan dromen aan de overkant van de rivier te staan en om daar zélf voor in te staan.”

We mogen niet vergeten dat de weg daar naartoe ook leuk kan zijn. Kurt legt uit: je experimenteert, probeert, faalt, leert bij en probeert opnieuw. Hij is dan ook een grote fan van Henk Ryckaert en Lieve Scheire, die dat aspect van maken (en wetenschap) naar voren brengen. Ergens zijn makers aan het spelen. Kurt vindt het dan ook jammer dat het onderwijs leerlingen in opleidingen met veel wiskunde en houtbewerking van elkaar scheiden. Hersenen en handen zitten in verschillende opleidingen, terwijl ze veel van elkaar kunnen leren als ze kunnen samenzitten.