“Als ik trollen maak, dan word ik niet graag gestoord.”

Het begon met het aankopen van een stuk klei en toen was ze vertrokken. Eerst met paddenstoelen- en daarna trollenmannetjes. Liefst doet ze dat in alle rust aan haar keukentafel. Maar wanneer de dames waar ze wekelijks mee afspreekt vragen om samen trollen te maken, dan stemt ze in met volle overtuiging. Van de trolletjes die ze maakt, kan Julia geen afscheid nemen. Je maakt nooit twee dezelfde en als je één weggeeft, dan is het jammer om een uniek exemplaar kwijt te zijn.

“Ik moet bezig zijn van ’s morgens tot ’s avonds, elk vrije minuut.”

Een dag niet gemaakt, is een dag niet geleefd voor Julia. Elke vrije minuut die ze heeft, wil ze besteden aan haar hobby. Door de positieve reacties van haar omgeving krijgt Julia telkens meer en meer zin om opnieuw trollen te maken.

“Je kunt alles gaan kopen, maar daar heb je niets aan.” 

Julia glundert wanneer ze vertelt over het maken van trollen. Ze voelt zich geweldig wanneer ze weer aan de slag kan gaan. Om deze reden maakt ze liever dingen zelf in plaats van ze te kopen. Wanneer er een beeldje anders uitdraait dan gedacht, begint ze gewoon opnieuw. Dat is voor haar geen tegenslag. Ze kneedt en kneedt tot ze het gewenste resultaat heeft bereikt, tot ze opnieuw glunderend aan haar keukentafel zit.