Workshop Storytelling: traag kijken, beter zien

De dag startte met een inspirerende workshop van internationaal topfotograaf Nick Hannes, die een lezing gaf over storytelling. Hij putte uit zijn eigen werk en bracht ook andere fotografen onder de aandacht. Grosso modo onderscheidde hij drie manieren van storytelling: via tijd, via ruimte en via personen. Je kan een situatie in haar verloop bestuderen, een fysieke ruimte in beeld brengen of focussen op een individu.

Hannes’ gouden tip: neem je tijd. Fotografeer niet vluchtig, maar werk grondig, dan wordt het goed. Deze les kwam ook vaak terug tijdens de portfoliobesprekingen later op de dag, zowel bij Hannes als bij de voormalige stadsfotograaf van Oostende, Hendrik Braet. Veel deelnemers toonden waardevolle prints, maar mochten bepaalde onderwerpen nog verder uitdiepen.

Verhalen die blijven hangen

Het avondprogramma vond plaats in de panoramazaal op de bovenste verdieping en bestond uit vier luiken. Eerst werd een overzicht gegeven van de inclusietrajecten fotografie die Linx+ organiseert. Deze trajecten geven mensen die vaak geen of weinig stem hebben via fotografie een nieuwe uitingsvorm.

In drie delen werd een documentaire getoond over het traject dat Linx+ samen met Saamo in Antwerpen organiseerde voor mensen die in armoede leven. Het filmpje maakte duidelijk hoe zo’n fotografietraject zorgt voor meer zelfzekerheid: deelnemers zetten makkelijker de stap naar buiten en naar anderen.

Een van de meest pakkende momenten kwam van Stefaan, deelnemer uit het inclusieproject in Trafiek in Gent, in samenwerking met Voluit. Hij ontroerde de zaal met de beschrijving van een ogenschijnlijk eenvoudige foto van drie paar sneakers: het eerste paar kreeg hij toen hij net uit de gevangenis kwam, het tweede van een vriendin en het derde kocht hij eindelijk met zijn eigen geld. Hij leerde veel over zichzelf door het project, vooral dat iedereen een andere kijk op de dingen heeft.

Journalistiek fotograaf Gert Jochems greep Stefaans verhaal aan om te benadrukken dat duiding een beeld sterker kan maken. Tekst is soms nodig, stelde hij, want fotografie is een beperkt medium. Met de jaren heeft hij geleerd eenvoudige, open beelden te maken: beelden die het denkproces bij de toeschouwer in gang zetten. Complexe beelden laten soms niets meer over voor de kijker. In Oekraïne, waar hij regelmatig werkt, probeert hij te tonen hoe het er echt aan toegaat. Daar wint hij opvallend snel het vertrouwen van mensen: zij weten waarom de pers er is en delen vaak meteen hun verhaal.

Voor Jochems draait zijn werk niet om de fotografie zelf, maar om de verhalen van de mensen. Hij wees er ook op hoe sommige fotografen beelden van erbarmelijke situaties onbedoeld esthetiseren, en waarschuwde voor die valkuil.

Fotografe Trui Hanoulle vertelde daarna gepassioneerd over haar project Baanbreeksters, waarvan het boek in de lente verschijnt bij Borgerhoff & Lamberigts. Het project past haar perfect: als wereldreizigster op haar motor komt ze op plekken waar ze nog nooit was, ontmoet ze mensen en leert ze hen écht kennen, iets wat volgens haar een groot voordeel is van werken met een camera. Ze brengt vrouwen uit de hele wereld in beeld die met behulp van hun vervoermiddel hun toekomst in eigen handen nemen.

Drie laureaten aan het woord

Ook drie laureaten van de Grote Prijs Sociale Fotografie 2025 kwamen aan het woord. Hoofdwinnares Julie de Bellaing volgde cliënten en hulpverleners van Housing First in Brussel, een project dat mensen die op straat leven zonder voorwaarden een dak boven het hoofd biedt. Wonen, zo benadrukt ze, is een basisrecht.

Marit Stocker stelde haar reeks Reis langs mij voor, waarin acteurs met meervoudige beperkingen centraal staan. Als actrice vindt ze het opvallend dat nog steeds zo weinig mensen in een rolstoel op een podium te zien zijn. Ze merkte dat wanneer deze mensen via theater hun verhaal mogen vertellen, ze boven zichzelf uitstijgen en ongekende krachten tonen.

Sebastiaan Franco bracht dan weer de traditie van Hanekraaiwedstrijden in beeld. België bezit volgens hem een schat aan waardevol erfgoed, maar veel tradities dreigen te verdwijnen. Hij wil die vastleggen voordat ze vergeten worden.

Prijsuitreiking

Het werd muisstil in de Panoramazaal toen de 20 geselecteerde beelden van de Bewogen Fotografen-wedstrijd werden getoond. Het thema was dit jaar Mobili-tijd of mobili-strijd.

De derde prijs ging naar Robrecht Froyman, de tweede naar Nele Bogaerts en de eerste naar Sam Solooki, die met een intrigerende foto van een naakte man op de vloer van een treinstation de nadruk legde op kwetsbaarheid. De verdiende publieksprijs ging naar Geert Verstrepen.

Lees meer in RAUW

Het was een warme, inspirerende dag die alle aanwezigen opgeladen achterliet om verder aan de slag te gaan met sociale fotografie. En niemand vertrok met lege handen: alles wat tijdens deze dag aan bod kwam, is ook terug te vinden in het nieuwe fotomagazine RAUW, boordevol sociale fotografie en inspirerende interviews.

Je weet dus wat je straks onder de kerstboom kan leggen.

Koop hier je RAUW!