Ann werkt als solist viool bij Opera Ballet Vlaanderen, waar ze tweede solist is en vervangend eerste solist. Ze speelt er alle mogelijke stijlen, zonder onderscheid of hiërarchie. Die openheid zit er al van jongs af aan in: improviseren, luisteren en spelen op gevoel vormen haar muzikale basis. Doorheen haar carrière werkte ze samen met muzikanten uit uiteenlopende werelden, van Latijns-Amerikaanse muziek tot etnische instrumenten. Voor Ann is opleiding minder belangrijk dan muzikaliteit en gehoor.

“Mij maakt het niet uit welke opleidingen ze volgen of doorliepen. Ik gebruik mijn oren om muzikanten te herkennen.”

Van Brugge tot Salzburg

Ann begon zelf op haar zesde met blokfluit aan de jeugdmuziekschool, hoewel haar ouders geen muzikanten waren. Haar uitzonderlijk talent werd meteen opgemerkt en bevestigd door verschillende leerkrachten. Dat leidde haar naar het Stedelijk Conservatorium van Brugge, waar ze viool, piano en operazang combineerde met een zware algemene opleiding. Met zeventien uur muziek per week en een enorme gedrevenheid studeerde ze af met de regeringsmedaille. Al op haar zeventiende stond ze als soliste op het podium van de Stadsschouwburg.

“Als ik nu terugkijk, dat was echt op één been. Ik kwam het podium op en ik speelde. Het denken kwam pas later.”

Die bezetenheid voor muziek bepaalde haar hele jeugd. Tijdens de humaniora fietste ze elke middag naar huis om piano en viool te oefenen. Na haar middelbare studies trok ze naar Brussel, waar ze aan het Koninklijk Conservatorium een volledige opleiding van zeven jaar op vijf jaar afrondde. Haar professor Kati Sebestyen gaf haar een uitspraak die richtinggevend zou blijken voor haar leven. Ann nam die woorden letterlijk mee de wereld in.

“Ann, als je goed studeert, wordt jouw viool een vliegtuig en kan je overal naartoe.”

Naast haar studies deed Ann auditie voor het Wereldjeugdorkest, waar slechts vier muzikanten per land geselecteerd worden. Ze nam deel aan projecten in Polen en Zweden, waar ze internationaal werkte en zich opnieuw moest bewijzen. Ter plaatse werd ze concertmeester, een eerste grote verantwoordelijkheid op wereldniveau. Die ervaringen versterkten haar ambitie om verder te kijken dan België.

“Dat waren natuurlijk enorme ervaringen. Want je komt daar direct heel internationaal terecht.”

Ann wilde absoluut verder studeren in het buitenland. Na eerdere ervaringen in Engeland trok ze naar het Mozarteum in Salzburg, waar de opleiding een stuk zwaarder bleek dan in België. Door haar assertiviteit kreeg ze alsnog een kans, op voorwaarde dat ze hard zou werken. Ze speelde er in de Camerata Academica Salzburg, een topkamerorkest. Toch koos ze uiteindelijk niet voor een internationale carrière, maar voor de liefde.

“Ik wou daar eigenlijk blijven… maar ik ben teruggekomen voor de liefde.”

Jonge concertmeester

Na haar terugkeer werd Ann concertmeester van het Symfonieorkest van Vlaanderen, een positie die ze drie jaar bekleedde. Als jonge vrouw stond ze daar voor ervaren muzikanten die soms moeite hadden met haar gezag. Tegelijk combineerde ze lesgeven, orkestwerk en projecten in de Muntschouwburg. Financieel ging het goed, maar psychologisch botste ze voor het eerst op de realiteit van het werkveld.

“Dat was de eerste keer dat ik dacht: oei, dat is toch een heel ander soort werk.”

Samen met haar toenmalige man organiseerde Ann festivals in Frankrijk en bouwde ze artistieke projecten uit met muzikanten uit verschillende landen en stijlen. Toch begon het verlangen naar stabiliteit en een gezin door te wegen. Ze koos uiteindelijk bewust voor een vaste orkestpositie en deed auditie bij de opera. Zonder te beseffen hoe uitzonderlijk moeilijk dat was, won ze haar plaats.

“Ik had eigenlijk het geluk dat ik niet wist hoe moeilijk dat was. Sommige mensen proberen soms tien à vijftien jaar om die positie te krijgen.”

Vandaag werkt Ann al 35 jaar bij Opera en Ballet Vlaanderen. De organisatie gaf haar steeds ruimte om andere projecten te blijven ontwikkelen. Die vrijheid maakte het mogelijk om haar artistieke honger te blijven volgen. Tegelijk bleef ze zichzelf voortdurend uitdagen.

Jazz: een sprong in het diepe

"Na een scheiding besloot ik dat ik mij op jazz wou toeleggen, dat is ongeveer twintig jaar geleden! Ik geloof net dat je het sterkst bent, als je verschillende stijlen kunt combineren!"

Ondanks tegenwerking, leeftijdsdiscriminatie en structurele obstakels bleef ze doorgaan. Uiteindelijk behaalde ze ook in jazz haar diploma, na studies in onder meer New York, Vermont en Berkeley.

Die strijd liet sporen na. Stress, onzekerheid en zelfs fysieke klachten maakten deel uit van haar parcours. Toch bleef Ann geloven in muziek als levenslijn. Reizen, spelen, samenwerken en leren bleven onafscheidelijk. Of het nu in Cuba, Iran, Zuid-Korea of New Orleans was: haar viool ging altijd mee.
“Er is altijd en overal muziek.”

Ann is altijd met muziek bezig. Dat combineert ze met haar passie voor reizen. Zo doet ze verschillende plekken aan, of dat nu in jazzcafés in Cuba, of een trouw van vrienden in de Verenigde Staten is. 

"Er zijn twee dingen die ze me nooit mogen afnemen: mijn viool en mijn iPad - want daar staan mijn partituren op!"

Sterk zijn

De liefde voor muziek die alle muzikanten delen, vertaalt zich niet automatisch in een liefdevolle omgeving. Ann weet dat het een harde wereld is, en je psychologisch stevig in je schoenen moet staan. Je moet met zenuwen om kunnen gaan en assertief zijn, tegen een stootje kunnen. 

"Er zijn mensen die het je niet gunnen. Dat is misschien het moeilijkste."

Het vele studeer- en oefenwerk viel zwaar in combinatie met kinderen, want het is een job waar je vooral 's avonds en in het weekend werkt. De work-life balance is niet altijd even goed afgebakend. 

"Ik kies er ook zelf voor om mijn agenda vol te plannen. Dan kan ik spelen met andere ensembles."

Kortom: Ann is iemand die houdt van het leven dankzij haar liefde voor muziek. Haar vrienden, werk, hobbies,... Bijna alles loopt langs de tonen van een viool of piano.